07. | Tini !

Dla lauruuuni :*

Ludmiła
- Federico nie pocałuje cię !
- Czemu ?

- Bo musimy pogodzić Tini i Leona. 
- No wiem o tym, ale zdążymy przecież.
- Nie ! Ja idę do dziewczyn i za pół godziny masz być u nich. 
- Po co ja wam ? - on naprawdę nie myśli.
- Ponieważ ty powiesz Leonowi co zaplanowaliśmy. Albo nie przyjdź z nim.
- Dobra 
- Tylko nic nie mów Tini. 
- No chyba wiem o tym ?
- Nie jestem tego pewna Fede, nie jestem. 
- Dobra ja idę do Leona a ty do moich sióstr. Do zobaczenia-mi się zdaje czy on ma focha ?
- Pa 
I wyparował. Ten człowiek mnie zadziwia. 

- I co o tym myślicie 
- Uważam, że to się uda. 
- Ale wiecie o tym, że ona mnie jeszcze bardziej znienawidzi i również was. 
- Oj nie przeradzaj 
- Uda się, napewno.
- Dokładnie Fran
- A musimy wam coś powiedzieć - czyży obie były w ciąży ? - jutro wieczorem musimy obie wrócić już do krajów. 
- Dlaczego ? Mieliście jeszcze zostać.
- Obowiązki nas wzywają. Maluchy też chcą już do domu.
- Rozumiem, ale jutro musimy wykonać cały plan, zanim pojedziecie.
- Tak, musimy wszystko mieć zapięte na ostatni guzik. 
Akcja pogodzenie czas zacząć.

Violetta

- Będę za wami tęsknić

- My też kochana, ale zobaczymy się zaniedługo.

- Mam taką nadzieję.

- Zostawiamy cię w dobrych rękach, więc się nie martw. 

- Dobrze. Jedźcie już, bo będę płakać 

- Nie wolno ci kochanie. Buziaki pa.

- Pa 

I dojechali. Zostałam tutaj z Lu, Federico i

tym kretynem. Nie chce nawet o nim myśleć.

- Pani 

- Tak ?

- Księżniczka Ludmiła, prosi cię o spotkanie w ogrodzie przy wielkim drzewie.

- Dobrze. Mam nadzieję, że tam trafię.

- Napewno. a gdybyś jednak nie wiedziała to drogę do niego, wyznaczając różowe róże.

-Rozumiem.

- Za pozwoleniem - tylko kiwam głową.

Co ona może odemnie chcieć ? 

Już się, boje co ona wymyśliła.

Czekam na nią ponad 10 minut i jej nadal nie ma.

Telefonu nir odbiera razem z Federico.

Nie rozumiem tych ludzi.

Sama kazała mi przyjść, a teraz pewnie migdali się, z moim bratem.

- Violetta !  - mój słuch mnie zawodzi czy ja naprawie słyszę Leona ? - Violetta poczekaj no.

- Nie będę z tobą rozmawiać. 

- Chce cię przeprosić.

- Co ?! Ty masz gorączkę.

- Nie mam gorączki - okey czy tylko dla mnie to wydaje się takie dziwne ? - ale zabieram cię gdzieś.

- Ja nigdzie z tobą nie jadę.

- Nic ci nie zrobię. Obiecuję na włosy twojego brata.

- Ta ... To lepiej niech Fede już ucieka.

- No proszę.

- Okey. Pojadę z tobą nawrt nie wiem gdzie.

- Nie pożałujesz,a teraz chodźmy.

Jesteśmy na jakiejś łące ? 

Co on odstawia ?

- Możesz mi powiedzieć co tu robimy ?

- Jesteśmy na łące. Nie widać ?

- Ale poco ? 

- Przyjechaliśmy na piknik i na niespodziankę.

- Nie lubie niepsodzianek.

- Czemu ?

- Bo nigdy niewiadomo czego można się spodziewać.

- Mogę ci powiedzieć, że to miła niespodzianka.

- Powiedomy że ci wieże.

- No i dobrze. Teraz jemy.

Kiedy on rozłożył ten koc i skąd on miał jedzenie ? 

Chyba jestem przemęczona tym wszystkim.

Muszę przyznać że Leon jest bardzo miły, uroczy, ma cudne dołeczki i te jego oczy, tak ładnie błyszczą ... Stop !

O czym ja myślę ? 

Nie ja się w nim nie zakochałam. Nope !

 -Tini !

- Co !?

-Od 5 minut nie reagujesz.

- Zamyśliłam się.

- Właśnie widzę. A teraz idziemto pi twoją niespodziankę.

- Okey

- To jest tylko parę kroków od naszego  teraźniejszego miejsca.

- A powiesz mi co to jest ?

 - Nie, bo sama zobacz - patrzę w miejsce które wskazuje mi Leon i to co widzę, przechodzi moje najśmielsze oczekiwania.

- Ty sobie żartujesz ? ... 

Nie wiem co to u góry jest.

Rozdział jest pisany na telefonie, ponieważ kochan firma Multimedia zablokowała mi internet. Piszę na swoim internecie który 

chwała bogu chodzi.

Buziaki ❤😘